W radiu studenckim poznałem swoją żonę i choć oboje nie mamy dzisiaj nic wspólnego z mikrofonem, często wracamy pamięcią od lat spędzonych w Chatce Żaka. Takie bardzo osobiste, wręcz intymne wspomnienia ma chyba większość tych, którzy choć raz znaleźli się w radiowym studiu, poszli w teren "robić" dźwięk czy włożyli na uszy niewiarygodne słuchawki.

Bo też i nie luksusów szukali ci, którzy wiosną 1953 roku postanowili w bloku "A" miasteczka akademickiego założyć studenckie radio. Mieściło się ono jakiś czas na korytarzu, potem w windzie. Po trzech latach "nadawało" już na kilka akademików. Początek lat sześćdziesiątych sypnął dziennikarskimi laurami w ogólnopolskich konkursach, poszerzył się krąg słuchaczy, przybyło sprzętu i zapału do zmieniania świata.

Janusz Mandziuk, Andrzej Hajkowski, Edward Fil, Wiesław Kral, Jan Nowacki, Jerzy Janiszewski, Andrzej Szwabe, Antoni Malinowski, Roman Chomicz, Jacek Grün, Tadeusz Sawic - lista to długa i z całą pewnością niepełna. Zakochani w mikrofonowym sitku chcieli robić coś niebanalnego. Zarywali noce, przekładali egzaminy, zaniedbywali dziewczyny i rodziny tylko po to, by nad ranem zmontować jakiś materiał.

Dwie daty z długiej i ciekawej historii studenckiego radia nieodparcie przywołują wspomnienia i emocje jeszcze dziś. W 1975 roku powstały radia w poszczególnych dzielnicach akademickich miasta, a później, bo w roku 1977 już scentralizowanie studio znalazło swoją siedzibę w Chatce Żaka. "Radio Centrum" to firma, którą tworzyli ludzie bliscy mi do dziś. Koleżanki i koledzy, których podziwiam za talent, pracowitość, pasję i wielkiego radiowego bakcyla. Jerzy Hofman, Grzegorz Michalec, Stanisław Kolenda, Bożena Ogonowska, Helena Koczewska, Krzysztof Kurianuk, Krzysztof Karman, Janusz Łuczkowski, Krzysztof Krawczyk, Marek Markowski. Nad każdym nazwiskiem można by się zatrzymać bardzo długo, bo nawet jeżeli noszący je ludzi odeszli od dziennikarstwa gdzieś bardzo daleko, to z pewnością mogą stanowić wzór - jak ciekawe można żyć.

"Czerwone Róże" nagradzały radiowe indywidualności, telefony i listy od słuchaczy sprawiały nam wielką frajdę. Wielką przygodą była 1000-godzinna emisja non stop programu w 1984 roku. Jednym się to podobało, chwalili nas za pomysł i wszystko, co za nim się kryło, inni ostrzyli języki i pióra (!) na leni i obiboków co to zamiast za skrypt łapią się bez większego sensu za… właściwie nie wiadomo co. Kurier był zawsze z młodymi i za to mu chwała. I jeszcze jedna "wyliczanka" tych, którzy wchodzili w dorosłe życie, gdy radio obchodziło swoje trzydzieste urodziny. Przeszli niezłą szkołę i z pewnością było im łatwiej iść w Polskę. Artur Brożko, Aneta Brzozowska, Urszula Tochman, Artur Nosowski, Marek Domaradzki, Tomasz Wolski, Krzysztof Komorski. Wielu przyjaciół, ciekawych, po prostu niebanalnych ludzi. Czy dzisiaj jeszcze tacy są? Umiejący łączyć naukę z hobby, pasję z dobrymi ocenami w indeksie? Potrafiący odnaleźć się twórczo w młodym życiu?

Bardzo prywatne zrobiły się te wspomnienia, ale przez te wszystkie lata pozacierały się w pamięci programy, audycje, pozostali jedynie ci, którzy żyli po wariacku swoimi namiętnościami.

Dzisiaj studenckie radio obchodzi 35-lecie. Kierowani przez Włodzimierza Banackiego radiowcy, studenci wszystkich lubelskich uczelni, realizują w sześciu redakcjach kilkadziesiąt godzin programu tygodniowo. Artur Karaś, Andrzej Struzik, Maciej Przysucha, Małgorzata Wolińska, Mirosław Kasprzak, Anna Wolak, Dariusz Płaczek, Grzegorz Skwarek, Maciej Dybała, Jarosław Kowalski, Mariusz Tchorzewski, Dariusz Turecki, Robert Klimek marzą często o stereo, ale nadal mówią na antenie o tym, co żaków interesuje, denerwuj i boli, bawi. Chcą być potrzebni wielkiej studenckiej braci Lublina, ot tak jak przyjaciel przyjacielowi.
Artur Borkowski